Von Hans-Jürg Suter*

Föifesächzgi! So ne Seich. Jetz mues i lo goh.
Aber es sig e gueti Sach, me lists uf allne Rotgäbersiite: Chönne lo goh macht di glücklech. Muesch lehre, ned alles z kontrolliere; muesch lehre z akzeptiere, dass es mängisch andersch louft; muesch ned ewig probiere, dis Züüg no besser z mache. Chomm, loh loos. Schnuf uus.
Und klar, das het öppis. Dini Chind zum Bischpil, die muesch einisch lo goh, und zwar, das han i glehrt, früecher, als d eigetlech wettsch. Doo hani fescht müesse usschnuufe. Aber ou d Schüelerinne und Schüeler, wenn d Lehrer bisch: früecher oder spööter, aber eigetlech i jedere Stund, muesch si lo goh, für dass si chöne lehre sälber tänke, sälber ire Wäg finde.
Aber de mues i wider an e Saag tänke, wo mi immer beschäftiget het. Die vo dem junge Senn, wo uf der Alp es paar Mol vo wiit obe e Stimm ghört chlaage, si müesi scho soo lang öppis soo Schweers hebe. «I gloub, i mues lo goh!», het si grüeft. De Senn het de zrugg gheepet: «Momol, du magsch es scho no bhaa!» Aber bim dritte Mol isch er übermüetig worde: «De losch es halt lo goh!», het er grüeft. Und denn isch er choo, de Bäärg –und d Alp, und de Senn und s Veh sind zueteckt gsii für ewig.
Es isch halt alls immer e chli komplizierter. Mängisch muesch lo goh – und mängisch ums Verrecke ned, muesch drabliibe, ned noogeh – emel bis d weisch: Jetz han i gmacht, was i cha, meh goht ned, jetz hebts öpper andersch. Denn isch guet. Und du hesch plötzlech beedi Händ frei. Chasch si i Schooss legge oder öppis Nöis aapacke.
I mues no überlegge.

*Hans-Jürg Suter war bis zu seiner Pensionierung im Juli 2025 Englischlehrer und Mitglied der Schulleitung an der Alten Kanti.