Von Hans-Jürg Suter*
Won i e Bueb gsi bi, hämmer deheim e Dampfchochtopf ghaa, mit eme agressiv rote Teckel und eme silbrige Sicherheits-Väntil, wo gspöizt het und zischt, wenn s z vill Druck gha het.
Vor dem Topf hani Angscht gha. Dää mües me i Rue loh, er chönnt süsch explodiere, hets gheisse. Won i denn en eigne Hushalt gha ha, isch mer nie so eine i d Chuchi choo.
Und gliich trif i hüt jede Tag meh vo dene Unghüür aa – im Zug, uf de Strooss, i de Zitig, am Färnseh: Überall hets Lüüt, wo statt eme Chopf mit echli Gliichmuet und Aastand drin metaphorisch gseit e Dampfchochtopf uf de Schultere träge, wo ständig rot aalouft und pfiift.
Me seit, das chöm vom Dichtistress, und si händ jo drum die Initiative gmacht: Z vil Iiwanderig heige mer, di Falsche chöme, das bringi Urueh. Zum Glück isch die de abglehnt worde. Für meh Rue i d Sach z bringe, chönnte doch jetz eifach mer Iiheimische mol probiere, is aaständiger z beneh, im Verchehr und i de Freiziit genauso wi i de Politik: I wott jetz gar ke Näme nenne vo Lüüt, wo ständig zöikle, uufhetze und d Woret verträije – aber öis allne chiemte es paar i Sinn, nid nume dää z Amerika.
Jo, mer händ Stress; s git Unsicherheite und Ängscht. Aber i ha ne Vorschlag: Wisoo ned alls echli ruiger neh und is meh fröie a dem, wo schön isch im Läbe – und ab und zue im Spiegel überprüefe, öb is no öises eigne Gsicht drus aaluegt oder sones Unghüür, wo brodlet und zischt und nöchschtens explodiert.
*Hans-Jürg Suter war bis zu seiner Pensionierung im Juli 2025 Englischlehrer und Mitglied der Schulleitung an der Alten Kanti.
